ثِقْل » يك حجّت مستقل و دليل تامّى است در كنار دليل ديگر ، به اين معنى كه حجيّت هيچكدام متوقّف بر امضاء و تصويب ديگرى نيست . البته اين بدان معنى نيست كه هر كدام به تنهايى كافى در رساندن به كمال مطلوب و خروج از گمراهى و رفع ظلمت است ، بلكه اين آثار بر مجموعه اين دو ثقل مترتب است . بنابراين ، چنانچه تحريفى در كتاب رخ داده باشد ظواهر آن از حجيّت ساقط مىشود و قائلين به تحريف بايد معتقد باشند كه رجوع به كتاب محرّف محتاج به امضاء معصومين عليهم السلام است و اين بر خلاف ظاهر حديث شريف است ، چرا كه ظاهر آن دلالت بر استقلال هر كدام يك از اين دو دليل دارد و اصولًا چطور مىتواند حجيّت ثقل اكبر متوقّف بر ثقل اصغر باشد ؟ از اين دو راه نتيجه مىگيريم كه : اوّلًا : تمسّك به كتاب شريف ( قرآن ) نه تنها ممكن ، بلكه به عنوان يك تكليف لازم الاجراء است . ثانياً : كتاب شريف به عنوان يك دليل و حجّت مستقل مطرح است . روشن و بديهى است كه قول به تحريف با هر يك از اين دو مطلب كه در نظر گرفته شود ناسازگار است .